Para pomnikowych dębów szypułkowych przy drodze Luberadz – Malużyn.
Para pomnikowych dębów szypułkowych przy drodze Luberadz – Malużyn.
Kolejne miejsce na szlaku tree hunterów podczas wycieczki mazowieckiej na przełomie maja/czerwca 2025 roku to dwa pomnikowe dęby szypułkowe rosnące przy drodze Luberadz – Malużyn (woj. mazowieckie, powiat ciechanowski, gmina Ojrzeń), w miejscu wyeksponowanym i reprezentatywnym. Gdy na terenie danej miejscowości rosną stare dorodne drzewa, pamiętające w korzeniach dawne czasy, budzi się we mnie sentyment za tym, co minęło bezpowrotnie i tradycyjna garść refleksji nad przemijaniem wszystkiego oraz ciągłym, niepowstrzymanym biegiem historii.
Para dendrologicznych okazów była ostatnim miejscem postoju przed wizytą u najzacniejszego drzewa – dębu “Uparty Mazur” ( Pomnikowy dąb szypułkowy “Uparty Mazur” z Młocka. Geniusz rodzimej dendroflory. ), który rośnie w odległości nieco ponad 4,5 km dalej na północ. Wieczorne ciepłe i przyjemne dla oka światło słoneczne, rasowo podświetliło sylwetki drzew, wydobywając ich atuty.
Dęby powołano na pomniki przyrody na mocy Komunikatu Wojewody Ciechanowskiego z dnia 23 listopada 1979 roku w sprawie uznania za pomniki przyrody. W Centralnym Rejestrze Form Ochrony Przyrody ( Dęby_przy_drodze_Luberadz-Malużyn ) podano, że obwody pni drzew wynoszą 509 i 543 cm, a ich wysokość to 16 i 20 metrów.
Przy pniu chudszego dębu postawiono drewniany płotek, a na drzewie przyczepiono kapliczkę. Nad kapliczką widnieje dziupla po wyłamanym konarze, nad dziuplą prawie całkowicie zasklepiona rana, prawdopodobnie po chirurgicznym usunięciu innego konara, natomiast nad raną druga dziupla.
Podobnych przypadłości dorobił się grubszy dąb, tj. dziuple i ślady po wyłamanych bądź chirurgicznie usuniętych konarach. Stan techniczny obu drzew jest zadowalający. Również kondycja zdrowotna pomnikowych okazów jest całkiem niezła.
Chociaż drzewa rosną “jak na dłoni”, tuż obok głównej drogi, to trudno doszukać się informacji o nich w Internecie, poza tymi zawartymi w rejestrach pomników przyrody woj. mazowieckiego.
Przy drodze stoją – dwa dęby stare,
jak strażnicy czasu, milczące, pnie szare.
Korzenie splata im ziemia drżąca,
a liść opowiada historię Słońca.
Widziały wozy, co kurz unosiły,
i ludzi, którzy przy nich odpoczywali.
Widziały deszcze, zimowe śniegi,
i lato, co pachniało jak lipcowe brzegi.
Choć wiatr ich targa, choć burze krzyczą,
one wciąż trwają, gałęzie liczą
kolejne świty, kolejne drogi,
co niosą życie – od narodzin do mogił.
A nocą szumią do gwiazd wysoko,
jakby opowiadały, co widzą pod niebem:
że mimo zmian i świata pośpiechu
najwięcej mocy jest w sercu – w oddechu.
